Dave Heemskerk http://daveheemskerk.nl Dé site over Dave Heemskerk Thu, 17 Aug 2017 11:43:46 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.8.2 Verhaallijn Angel Wings 4 bekend http://daveheemskerk.nl/verhaallijn-angel-wings4-bekend/ Mon, 31 Jul 2017 13:35:07 +0000 http://daveheemskerk.nl/?p=2430 De rode draad van de nieuwe Angel Wings-cyclus is bekend. Angela McCloud vliegt zangeres en actrice Betty Hutton met een oud watervliegtuig van basis naar basis. Het is een dekmantel voor een geheime missie. Ze moet op een geschikt moment achter de Japanse linies een gevangen genomen overgelopen Japanse piloot bevrijden. Uiteraard gaat dit niet zonder problemen. Het album verschijnt in oktober in Frankrijk en mogelijk in november in Nederland.

 

In de nieuwe cyclus krijgen we opnieuw te maken met het achtergrondverhaal rondom de tragische dood van Angela’s zus Maureen McCloud. En een oude liefde komt opnieuw in beeld: kapitein William Fowler. Kortom, genoeg diepgang, spannning en invalshoeken om weer lekker te zitten met Angel Wings.

Romain Hugault speelt graag met zijn lezers. Zo zagen we in Angel Wings al eens Buck Danny-figuren terugkomen in de tekeningen. In de nieuwe cyclus die zal beginnen met deel 4, prikkelt hij de kuise Angelsaksische landen waar zijn albums nog niet zijn uitgegeven, maar stripfans in grote getalen via webwinkels de Franstalige uitgave kopen. Op de cover van het vierde deel zet hij pin-up Aloha Rita in een bevallige pose op de motorkap van de Vought F4U.

 

Nu heeft Hugault toch al veel aandacht voor vrouwelijk schoon en dito welvingen. Hij tekent graag pin-ups en brengt ze ook uit in albums. Nieuw is dat hij en zijn uitgever een stickerset gaat uitbrengen. Voor de liefhebber, want de prijs van 20 euro liegt er niet om voor 7 afbeeldingen die hij zo uit zijn archiefmap kan trekken of per stuk in luttele minuutjes kan tekenen.

 

]]>
Vierdaagse Nijmegen 2017 http://daveheemskerk.nl/2423-2/ Sat, 29 Jul 2017 13:47:38 +0000 http://daveheemskerk.nl/?p=2423 Het was vroeg opstaan, dinsdagnacht 02:45 uur. Om 04:00 uur startte de eerste wandeldag van de 101e Vierdaagse Nijmegen en dat betekent dat we de blarenbus moesten hebben van 03:24 uur. De rugzakken stonden maandagavond al klaar. Liever op het gemakje kleren aandoen en naar de bushalte om daar even te wachten dan haasten. Want wie ligt nu echt lekker die extra tien minuten?

 

Het omschakelen naar een ander ritme is het meest vervelend. De maandagavond ga je vroeg naar bed maar moe ben je niet. De andere avonden ben je na het lopen moe genoeg om vrijwel gelijk te slapen om een uur of negen. Tim kwam dan ook moe zijn bed uit en had weinig tekst. Stil trok hij zijn kleren aan en ook bij de bus was hij nog stil. We ontmoetten er onze busmaatjes voor de komende dagen en iedereen stelde zich kort voor. De gebruikelijke grapjes werden gemaakt, dat we toch wel raar waren om onszelf dit aan te doen.

 

Bij de Wedren was het al druk. De sfeer was vrolijk door het frisse en fruitige (nog) van iedere deelnemer, het enthousiasme en de spanning van de eerste dag en de studenten die de nacht hadden doorgehaald en de wandelaars gingen uitzwaaien. Het startsein werd gegeven en een kwartier later begon ons avontuur toen wij de scanner hoorden bliepen op ons armbandje.

 

High-five

De sfeer was mooi, de studenten joelden, zongen en gaven high-fives. Enkelen hadden zich verkleed. Superhelden waren ‘hot’ dit jaar. Zo liepen we de eerste kilometers. Op de Waalbrug waren we voor het eerst als wandelaars onder elkaar. We liepen over de dijk. Ik vertelde Tim enkele anekdotes van mijn voorgaande twee edities. Het was gezellig en we lachten. Soms verbaasde Tim zich over de mensen om hem heen. Zonder problemen kwamen we aan in Oosterhout wat een stuk minder gezellig was dan toen het nog aan het einde van de route zat.

 

Na tien kilometer pakten we de eerste rust in Slijk-Eewijk in dorpshuis Beatrix. We hadden wat aanspraak met een andere wandelaar maar verder stond de rust in het teken van toiletteren en een banaan eten. In plaats van die onderweg te kopen, had tante Corrie die voor ons in de supermarkt gehaald. Na tien minuutjes was het tijd om verder te gaan. Richting Valburg en langs de recreatieplas.

 

Op 16,5 kilometer tussen Valburg en Elst kwamen we de tent tegen van het Veteranen Instituut. Ik kende daar de persoon die tamelijk onbeholpen een vlag in een standaard stond te wringen. ‘Trek even een intelligent gezicht joh, bij je poging’, riep ik hem toe. Tim moest lachen en ook de persoon in kwestie zag er de humor van in. ‘Pak even een bakkie en een stroopwafel’, bood hij aan. Tim en ik keken elkaar even aan. We gingen zitten hoewel we net de pauze gehad hadden. ‘Dan maar weer even bij 27 kilometer.’ Hoe anders zou het lopen, bleek al snel…

 

Roze pil

Want na een korte zit, een lekkere stroopwafel en hete koffie wilden we weer verder. Tim voelde helaas al na een paar meter pezen in zijn knie over elkaar schuiven. Zijn knie wilde niet meer en begon te steken. Hij deed enkele rek- en strekoefeningen en dat leek te helpen. De steken werden iets minder en de eerste roze pil ging naar binnen; een Ibuprofen 400. ‘We kunnen ook wat eerder stoppen, gewoon even kijken hoe het gaat’, zei ik tegen hem.

 

We liepen door het gezellige Elst waar de mensen er altijd een feest van maken. Leuke herinneringen aan, ik kon Tim precies vertellen waar ik met Menno had gerust. Els is best een aardige tippel want je gaat het hele dorp door. Ook door de nieuwbouwwijk aan de oostzijde en vandaar over de Rijksweg Noord naar Arnhem.

 

Op de Huissensedijk ontmoetten we twee mensen van de Marine. Één van hen vroeg of ik vis had gegeten. Toen ik hem appelig aankeek legde hij het uit: er staken nog graten uit mijn kaak; doelend op mijn stoppelbaard. Er ontaardde zich een leuk gesprek over defensie. Welke kekke spulletjes we al dan niet kregen, de logica van het bedrijf en het gebrek eraan soms. Natuurlijk kwamen ook de cultuur van KL en Marine aan bod. De wegen scheidden zich toen Tim een rust wilde en we zeiden gedag.

 

We aten wat, masseerden de knie een beetje en toen gingen de doppen in de oren. Hij wilde even in zijn coconnetje met techno. Ik trakteerde me op een bootleg van Metallica, een van de weinig mij bekende waar zij vele nummers van And justice for all… spelen. En zo liepen we richting Huissen.

 

Sirene

In Huissen hoorden we al snel een ambulance met sirene aan komen. We liepen door een woonwijk en op de hoek van de straat lag een wandelaar op de grond. Om hem heen de ambulancebroeders en bewoners van de straat. De man lag met foliedeken om hem heen op de grond. Waarschijnlijk was hij bevangen door de warmte en/of had hij te weinig gedronken. Tim en ik liepen door, we konden weinig doen en zouden alleen in de weg lopen. Het incident herinnerde ons er wel aan dat het warm was (circa 30 graden die dag) en drinkdiscipline belangrijk. En dat het een prestatietocht is.

 

Centrum Huissen is leuk. Het oude centrum met de kasseien, de feestelijke sfeer met muziek, vele mensen langs de kant om aan te moedigen en om de wandelaars iets te geven. Een stukje komkommer, tomaat of meer iets zoets als een spekje of winegum. Zulke levendigheid haalt iedere wandelaar uit de bubbel en nodigt uit om mee te doen. Tim en ik keken lekker om ons heen om de sfeer in ons op te nemen.

 

Hoe anders was de sfeer tussen Huissen en Bemmel. Kassen, grasland – saaie rechte polderweg. En warm want er was geen schaduw. Op circa 36 kilometer ging Tim er bij liggen. Hij liep al steeds zachter en begon steeds meer geluidjes te maken. Maar het was toen echt even op. Dat noemen we een ‘knakmomentje’. Ik masseerde beide knieën en zette ze flink in de Ice Power. We dronken wat en pakten een kwartier rust. Of iets meer.

 

Militairen vroegen of het ging en of we hulp nodig hadden. Met enkele tips gratis erbij: niet te lang blijven zitten en niet in de zon blijven zonder beschutting. NuKuBu’s maakten het verschil met de soldaten: ‘zo, zo’n massage wil ik ook’. Drop dead… De jongen heeft pijn in zijn benen, nutteloze kutburger. Ik deed zijn rugzak in die van mij zodat hij zonder extra belasting kon lopen. En zo gingen we weer op pad. Ondanks de stralend blauwe lucht en koperen ploert boven ons, tekenden zich donkere wolken af boven onze hoofden.

 

Winkeltempo

Het hek op de St. Annastraat ging voor onze neus dicht.

De pauzes volgden zich snel op. Na de saaie tuinderwegen liepen we langs een mooie vogelplas en parallel aan de A325. We waren zo’n vijf kilometer op pad en toen stopten we even bij Bredelaar. We verschoonden onze sokken en wreven wat Gehwol op de voeten – ik in ieder geval. Tim dronk iets en was in de weer met zijn knieën. Zo gingen we Bemmel in. Van het feestje daar kregen we beide niet veel mee. We liepen onderhand op winkeltempo: circa 4 km per uur.

 

Vlak voor Lent pakten we nog een rust en het zoveelste pink panthertje die dag. Geen wandelaar die niet op ibuprofen loopt. Lekker in het gras liggen en Tim zette zijn voeten in mijn rug. Winwin want ik had een beetje een stoel idee en zijn benen hadden een andere houding dan gestrekt zoals bij lopen. De wandeling voert de lopers jaarlijks slingerend door Lent heen. Zo leek het op de kaart nog een klein stukje, maar uiteindelijk valt het toch nog een beetje tegen. Daarom stopten we nog een keer bij de tunnel vlak bij het NS-station. Even vijf minuten. En dat deden we nog een keer in Nijmegen tegen de grasheuvel van het Valkhof.

 

54 op de teller

Inmiddels begon de tijd te dringen met alle pauzes en het rustige tempo. Want je zult het altijd zien: de verkeersagent kan zo maar de route dichtgooien en het verkeer op de St. Annastraat voorrang geven. En dat gebeurde dan ook toen we aan kwamen. Frustrerend, want je voeten willen maar één ding en dat is van de vloer. Gelukkig heeft het ook een voordeel als het hek dichtgaat voor je neus: je kunt rekken en strekken met behulp van het hek en daarna leunen tegen het hek. Zo behaalden we om 16:20 uur de eindstreep voor die dag met 54 kilometer op de teller.

 

Er volgde daarna nog een bonuskilometer richting Centraal Station. De bus liet niet lang op zich wachten. Tim had mazzel en een zitplek. Ik mocht de halve route staan bij gebrek aan… Jammer was dat een wandelaar (middelbare leeftijd) toen het rustiger werd niet even zei dat hij een plekje had. Hij legde zijn rugzak naast hem neer. Ik zag het gelukkig al heel snel en vroeg of ik er kon zitten. Dat mocht want ‘ik moet de volgende halte er toch uit’. Vroeg ik me hardop af of het anders niet mocht… De man liep weg.

 

Knieën

In Wijchen konden we door naar de blarenpoli om ons te laten prikken. Tim had enkele blaren net als ik. Die werden getapet. De verpleegkundige en masseur constateerden bij Tim overbelaste knieën. Hij mocht starten een dag later, er kon niets kapot gaan. Maar ze hadden er wel een hard hoofd in of hij zijn knieën kon buigen. Terecht, Tim startte helaas niet de volgende dag. Te stijf.

 

Maar hij heeft een half jaar getraind zonder te mopperen. Iedere twee weken vanaf januari vroeg zijn bed uit om te lopen. We hebben met kou gelopen, met regen, we hebben de Willem-Alexander roeibaan gedaan en ook veel lol gehad. Die momenten moeten we koesteren. Ik weet alles van Neder-rap inmiddels, hebben elkaar nog beter leren kennen. Hij heeft 54 km gelopen en is grensverleggend bezig geweest met alle pijn in zijn donder. Zonder te klagen. Daar mogen we trots op zijn.

Aan mij de taak om nog drie dagen alleen door te lopen.

]]>
Tweeluik Blackbirds http://daveheemskerk.nl/tweeluik-blackbirds/ Sat, 29 Jul 2017 12:54:28 +0000 http://daveheemskerk.nl/?p=2419 Er wordt hard gewerkt aan het tweede deel van het Buck Danny-tweeluik Blackbirds/ De Zwarte Vogels met een hoofdrol voor het supersonische verkenningsvliegtuig SR71 (de blackbird). Het afsluitende deel gaat Operatie Checkmate heten. In Frankrijk verschijnt het in oktober. De Nederlandse uitgave is nog niet bekend.

Belangrijk en fijn is te weten dat er schot in zit. Naar het zich laat aanzien is Francis Bergèse toch weer de tekenaar in tegenstelling tot de eerder gedachte André le Bras. Maar dat vinden we toch niet erg?!

 

In het eerste deel zagen we dat Buck Danny zijn missie mislukte in Siberië. Maar de Amerikanen laten het er niet bij zitten om het Russische geheime wapen te achterhalen. Zij sturen Tumbler in een Blackbird. Helaas wordt hij verraden door spionnen en het lijkt weer mis te gaan. De Sovjet Unie lijkt een operationeel superwapen te hebben dat alle Amerikaanse satellieten kan vernietigen – of steken Buck en zijn vrienden er toch nog een stokje voor?

 

Naast de Classic-serie en de reguliere reeks is dit tweeluik een ‘derde serie’. Het is een uitgave ter ere van de 75e verjaardag van Buck Danny. Daarom is de numbering 1/2 en 2/2.

]]>
Buck Danny Classic 4 komt eraan http://daveheemskerk.nl/buck-danny-classic-4-komt-eraan/ Thu, 27 Jul 2017 12:45:08 +0000 http://daveheemskerk.nl/?p=2411 Nog maar een klein weekje wachten en de nieuwe Buck Danny Classic ligt in de winkel. Duivelseiland verschijnt op 2 augustus aanstaande in Nederland. Zoals gebruikelijk was exporterend land Frankrijk twee maandjes eerder.

Het verhaal wordt vervolgd waar Spoken van de Rijzende Zon ophield. Buck en zijn vrienden proberen het Japanse fanatieke genootschap Spoken van de Rijzende Zon tegen te houden. Dat wil vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog onder de codenaam Project Amerika de westkust van de VS treffen met anthrax. Hiervoor gebruikt het een prototype lange afstandbommenwerper.

 

Deel 5 en 6

De Classic-serie wordt overal goed ontvangen en verkoopt lekker. Er komen dan ook een deel 5 en 6 komen. Vraag is wie die gaat/-n maken. Medio 2018 is nog ver, want het ‘team Buck Danny’ kent de laatste jaren tamelijk veel wisselingen en onenigheid.

Voor een groot deel hebben die te maken met het hoge tempo en de druk die op de artiesten wordt gelegd. Voor nevenactiviteiten is vrijwel geen ruimte in het schema en ook grondige research blijkt lastig te zijn. Alles voor de kassa? Zo laat ik de cassette voor wat die is en ex-librissen. Albums vind ik leuk maar ik hoef niet alles te hebben, een mooi, net plekje in de stripkast zorgt er ook voor dat ze netjes blijven.

 

Maar goed, de delen 5 en 6 van de Buck Danny Classic spelen zich af in Europa in 1961. Tuckson stort neer achter het IJzeren Gordijn in Oost-Duitsland. Het spreekt voor zich dat de Navy en zijn vrienden hem niet in de steek laten en Sonny gaan bevrijden. Hierbij komen ze Lady X tegen en voor ons is leuk dat Slim Holden mee mag doen in het verhaal. De vliegtuigliefhebbers kunnen hun hart ophalen met Koude Oorlog-iconen als de MiG 21, de McDonnell Douglas Phantom en de Corsair Crusader.

 

]]>